| Egzamin zawodowy |
| Najbardziej pracochłonne: dekoracje budowane w halach zdjęciowych dekoracje budowane w plenerze plener budowany w hali Rekwizyty służą różnym użytkownikom, zaś dekoracje po wykonaniu zdjęć rzadko są wykorzystywane do innych celów; po wykonaniu zdjęć dekoracja jest rozbierana ponieważ dekoracja spełnia różne wymogi inscenizacyjne przy budowie dekoracji muszą być wykorzystane takie materiały, które łatwo się wnosi i rozbiera; trwałość wyznaczona przepisami BHP. W wyjątkowych sytuacjach mamy do czynienia z dekoracją wielokrotnego użytku, np. wysadzamy stary most dla filmu z równoczesnym projektem nowego służącego do codziennego użytku ( na koszt grupy zdjęciowej). Problemy związane z budową dekoracji: w jakich sytuacjach trzeba budować dekoracje; w jakich sytuacjach można wykorzystać materiały naturalne; zakres budowy dekoracji wybrać obiekt istniejący, zbliżony do scenariusza lub budować go od nowa w myśl artystycznego zamysłu. Budowanie w hali: - koszt wynajmu; - koszt materiałów - koszt robocizny, - koszt rozbiórki, Zdjęcia w obiekcie istniejącym: - wynajem obiektu, - adaptacja obiektu ( zmiany, poprawki) - dojazd, transport, - odszkodowania za zniszczenia, - post synchrony, (dźwięk) - mniejsza wydajność- ekipy, - awarie, przestoje, - dowóz aktorów Plany zaopatrzenia w rekwizyty i w kostiumy- dokument który, jest dołączony do załączników szczegółowego planu filmu. środki inscenizacyjne – ogół plastycznego i scenograficznego wyposażenia filmu; wynajem – dominująca forma; grające (bardzo ważna funkcja, samoistny obiekt zdjęć) jednorazowego użycia (np.: papierosy) dekoracje, kostiumy i rekwizyty (aktorów), środki charakteryzatorskie, rekwizyty obiektów zdjęciowych (obrazy, kwiaty, zwierzęta), środki pirotechniczne, sztuczny śnieg... broń (strzelająca, nie strzelająca, atrapy) Środki z muzeum = duże ryzyko – wykonuje się duplikaty. Skąd brać: magazyny wytwórni, zasoby Zakładu Inscenizacji APF, prywatne firmy Odpowiedzialność za rekwizyty: pion scenografa – dekorator, kostiumograf, rekwizytor, garderobiana. Ważne jest oświadczenie o odpowiedzialności. Wycena przedmiotu, wypożyczenie za 10-15% wartości rekwizytu. Kostiumy: wynajem < 80% wartości Dekoracje: najdroższy element inscenizacyjny; najczęściej obiekt, wzniesiony na potrzeby filmu, potem rozbierany lub sprzedawany na inne potrzeby; przeważnie nie ulegają zniszczeniu; nie w pełni wyodrębnione przestrzennie (bez sufitu), budowane pod kątem akustyki, sprzętu. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 7.TOK PRODUKCJI FILMU. Algorytm działań: działania twórcze (trudno ująć je w przepisy) + działania odtwórcze Faza preprodukcji Faza produkcji: - okres przygotowawczy - okres zdjęciowy Faza postprodukcji: - montaż i udźwiękowienie - prace końcowe i likwidacyjne Ad 1. Faza preprodukcji - sprawy literackiego opracowania filmu: - pomysł - scenariusz; akcja, charakterystyka postaci, okoliczności... - inne prace literackie: temat filmu, szkic scenariusza (synopis), treatment – nowela filmowa-wątki postacie, sceneria - poszukiwanie inwestorów, środków finansowych - wstępne prace dokumentacyjne, wystąpienie o środki budżetowe - umowy z koproducentami - wstępne koszty - czasami umowy z dystrybutorami - zatwierdzenie scenariusza Ad 2. Faza produkcji Okres przygotowawczy - skierowanie filmu do produkcji; warunki skierowania: - tytuł roboczy - trójka realizatorska - czarno-biały / kolor - format filmu – 16/35mm - terminy rozpoczęcia i ukończenia produkcji - limit kosztów; Okres przygotowawczy: - skład grupy zdjęciowej - dokumentacja plenerowa i wybór obiektów zdjęciowych, uzyskanie zezwoleń na zdjęcia - scenopis; partytura dla operatora - wybór obsady aktorskiej, próbne zdjęcia - projekty dekoracji, kostiumów, rekwizytów + dokumentacja techniczna - kosztorys; plan kosztów, budżet - przygotowanie zleceń na sprzęt dla różnych firm - próby sprzętu, playback’i, itp... - plan kampanii reklamowej - przygotowanie pierwszego obiektu; uzbrojenie – światło, prąd, baza produkcyjna. Okres zdjęciowy: rozpoczyna się z 1 dniem zdjęciowym, a kończy z ostatnim. Dzień zdjęciowy – kiedy zarejestrowano partię filmu, pada klaps. Około 40 dni = zdjęcia + przerzuty. Co ważne: - wcześniejsze załatwienie zezwoleń na zdjęcia - jaki dojazd, droga, środki transportu - układy telekomunikacyjne - operator decyduje kiedy zdjęcia – jakie oświetlenie, czas ekspozycji - jaka akustyka, hałas, zakłócenia - wnętrze rezerwowe w razie niepogody (gdzieś blisko) Ad 3. Faza postprodukcji Okres montażu i udźwiękowienia: 3 miesiące, proporcjonalnie do dł ok. zdjęciowego; po ostatnim dniu zdjęciowym do dnia kolaudacji. Kolaudacja – przyjęciu filmu na 2 taśmach – dźwięk + film; oglądanie filmu do zatwierdzenia. - ostateczny montaż obrazu – I kopia - postsynchronizacja dialogów - nagranie ilustracji muzycznej – ścieżka dźwiękowa - nagranie gwarów - nagranie efektów synchronicznych i niesynchronicznych - przygotowanie czołówki filmu – napisy - miksowanie dźwięku: re-recording - kolaudacja – kopia reżyserska + taśma magnetyczna Prace końcowe: od kolaudacji do skompletowania wszystkich materiałów; - wykonanie poprawek pokolaudacyjnych (potem oddanie śr inscenizacyjnych) - wykonanie materiałów informacyjno-reklamowych - wykonanie kopii i materiałów wyjściowych - zwiastuny filmu, np. z niewykorzystanych dubli (dla TV, teledyski) - metryki filmu (tytuł, 3 realizatorska, rok, metraż...) – dla wypłaty tantiem - listy montażowe i dialogowe - negatyw tonu – taśma magnetyczna – taśma światłoczuła ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 8.SZCZEGÓŁOWY PLAN FILMU ( plan generalny) – podstawa dokumentów, który ma charakter obligatoryjny dla grupy zdjęciowej. Składa się z 3 części: dane ogólne ( 1 kartka) plan produkcji filmu plan kosztów + załączniki: - scenopis (podstawa); - kalendarzowy plan zdjęć- ; - teczki obiektów zdjęciowych karta scen; - dokumentacja projektowa; - wszystkie plany zaopatrzenia, osobno sporządzone Co nam potrzebne by sporządzić szczegółowy plan filmu: 1). Warunki skierowania filmu do produkcji ( edycja i format filmu, orientacyjny metraż filmu, nazwiska trójki realizatorskiej, orientacyjny koszt filmu, tytuł); 2). Obsada aktorska; 3). Miejsce realizacji zdjęć ( trzeba wiedzieć, gdzie leżą); teczki obiektów – karty scen – opis potrzeb poszczególnych scen, co jest potrzebne do realizacji zdjęć rozstrzygające się w danym obiekcie ( jacy aktorzy, statyści środki inscenizacyjne, szczegóły z filmu); konkretyzacja tego co było w scenopisie; Kalendarzowy plan zdjęć – dokument, który rozpisuje cały okres zdjęć wyznaczając konkretne ujęcia na dany dzień; opisuje realizację dzień po dniu; dokumentacja okresu zdjęciowego w czasie. ( kiedy, kto, gdzie, co, oznaczone numery stron i ujęć); Dane ogólne: - przedstawienie informacji, tytuł; data przewidywalna kolaudacji; rozpoczęcie i zakończenie zdjęć; ogólne zestawienie kosztów; nazwiska trójki realizatorskiej; format. PLAN PRODUKCJI: 1. harmonogram produkcji – graficzne przedstawienie całego procesu produkcji 2. bilans okresu zdjęciowego –okres zdjęć jest podzielony na pewne elementy składowe - ile jest dni zdjęciowych, rezerwy plenerowej, niedziele i święta, przerzuty między obiektami, oczekiwanie na wyniki laboratoryjne. 3. Harmonogram i bilans wynajęcia hal zdjęciowych – wyodrębnienie ile dni będzie poświęcone na zdjęcia, rozbiórki dekoracji, na budowę; 4. Wykaz obiektów zdjęciowych – wymienia się z nazwy wraz z lokalizacją dni zdjęciowych, ile dni tam się kręcić będzie; 5. Podstawowe wielkości, wskaźniki produkcyjne filmu : długość filmu wg scenopisu; okres realizacji filmu; wydajność pracy w okresie zdjęciowym (ile metrów ze scenopisu przypada na 1 dzień zdjęciowy); wskaźniki zużycia negatywu; Plan kosztów filmu: Arkusze wstępnej kalkulacji kosztów filmu 1. materiały 2. płace 3. transport obcy 4. czynsze i dzierżawy 5. delegacje 6. usługi innych przedsiębiorstw 7. inne koszty bezpośrednie 8. usługi techniczne (wytwórni) Plan kosztów jakieś 2 tygodni przed podjęciem zdjęć musi być zrobiony. (najpierw nagrywany jest dźwięk, potem zdjęcia) Dzienny (tygodniowy) plan pracy – omawiają szczegóły organizacji pracy; indywidualne zadania dla ludzi; miejsce zdjęć nagrań; Dzienny plan pracy w filmie Plan zdjęć w dniu 15.03.2007 Obiekt: wąwóz Miejsce: Ogrodzieniec Ujęcia 1/15m, 1/13m Aktorzy: Jan/ Olaf Lubaszenko do godz. 14:30 Maria/ .............................................. Statyści: 8 kobiet stroje regionalne 2 mężczyzn garderoba 7:00 Rekwizyty: 1 wóz drabiniasty Zdjęcia: 8:00 – 18:00 Przerwa obiadowa 14:00 – 15:00 Charakteryzacja: Jan – godz. 7:00 Transport : TAXI nr 1 – 6:30 –Hotel Kolonia – przywóz, ....... TAXI nr 2 - ......................... PLAN ZABEZPIECZEŃ – wyławianie niebezpiecznych scen ze scenopisu i opisanie ich jak je zabezpieczyć a robi to kierownik planu. SZCZEGÓŁOWY PLAN FILMU Podstawowy dokument produkcyjny. Opis filmu od strony organizacyjnej i finansowej. Mówi jak gospodarować kasą, by wszystko grało. Sporządzony przez kierownictwo w okresie przygotowawczym. Załączniki zbiera kier. prod. od podległych mu osób. 1. Dane ogólne 2. Plan produkcji wykaz obiektów zdjęciowych harmonogram produkcji, 1 strona bilans okresu zdjęciowego 3. Plan kosztów materiały honoraria czynsze i dzierżawy delegacje transport obcy usługi obcych przedsiębiorstw inne koszty bezpośrednie usługi technologiczne – usługi wytwórni filmowych: wynajem hal zdjęciowych usługi wydziału budowy dekoracji usługi wydziału inscenizacji usługi wydziału techniki zdjęciowej usługi wydziału techniki oświetleniowej usługi wydziału obróbki taśmy usługi wydziału zdjęć - kombinowanych usługi wydziału transportu usługi wydziału energetycznego inne usługi wytwórni Budowa dekoracji; wynajem hal zdjęciowych, pomieszczeń (biura, garderoby); wykonawstwo kostiumów, rekwizytów; charakteryzacja; prąd; udźwiękowienie i montaż filmu; obróbka materiału; zdjęcia trickowe, kombinowane; wyspecjalizowany transport (pirotechnika); oddelegowywanie ludzi do grupy zdjęciowej. Ad 1. Dane ogólne - tytuł filmu; np. tytuł roboczy - długość- [m]; 300m = 11min (1 akt) np. 2500m – 90min - trójka realizatorska: reżyser, kierownik produkcji i operator obrazu - totalny limit kosztów filmu - orientacyjny czas realizacji - wskaźnik zużycia taśmy - wskaźnik wydajności na dzień zdjęciowy Ad 2. Plan produkcji - harmonogram produkcji - bilans okresu zdjęciowego, np. dni zdjęciowe - 40 dni wolne – niedziele, święta – 11 rezerwa plenerowa – 20% dni kręconych w plenerze; deszcz, słońce; - 2 przerzuty – przejazdy powyżej kilku godzin - 2 próby i oswojenia – światło, realizatorzy, próby aktorów inne, np. planowane przestoje, dni wolne po zdjęciach w nocy - 1 - okres zdjęciowy – 56 dni, w tym zdjęć – 40 dni Załączniki do SPF: - scenopis; rozszerzony scenariusz podzielony na sceny, obiekty i ujęcia; potrzeby techniczne, ludzie, rekwizyty - kalendarzowy plan zdjęć- ; harmonogram okresu zdjęciowego - teczki obiektów zdjęciowych; opis potrzeb poszczególnych scen np.: aktorzy, kostiumy, rekwizyty - dokumentacja scenograficzna - plan zaopatrzenia w kostiumy, rekwizyty (środki inscenizacyjne) - plan nakładów na BHP; urządzenia zabezpieczające, linki, napoje... ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 9.ŹRÓDŁA FINANSOWANIA PRODUKCJI FILMOWEJ: Finansowanie i jego źródła w produkcji filmowej Państwa Europejskie muszą wspierać rodzimą kinematografie, np. demokratyzacja kultury, demokracja kulturalna. USA nie wspiera kinematografii nie wprost, lecz pośrednio. Poprzez podatki, itp. UE Fundusze Europejskie akcyzy kinematografia powiązana z TV rozbudowane systemy finansowe w Irlandii Formy pomocy państwa Dotacje partnerskie na produkcje konkretnych filmów do wysokości środków zgromadzonych przez producenta. Dotacje rekompensujące (w części) koszty, po pewnym czasie eksploatacji. Dotacje na prace literackie (scenariusz, dewelopment), na określony etap produkcji filmowej Pożyczki na pokrycie kosztów produkcji Gwarancje kredytowe udzielone producentowi. Poręczycielem państwo Angus Finney Anglik. Specjalista ds ekonomiki kinematografii. Wyznaczył 5 systemów stopnia zwrotności System łagodny i nastawiony na kino artystyczne System pożyczek zwrotnych, kredyt inwestycyjny. Rozpowszechnione w Szwecji i Anglii (British Screen Finans) System dotacji regionalnych/samorządowych System pomocy automatycznej, wsparcie produkcji filmu, zależy od tego jaki wynik finansowy miał poprzedni film reżysera. Bazujący na poprzednich filmach rezysera System pomocy dla wybranych. Promuje młodych reżyserów i kino artystyczne Źródła finansowania PL Publiczne PISF TVP Niepubliczne TV komercyjne koprodukcje kredyty bankowe umowy przedsprzedaży z dystrybutorami sponsoring product placement aporty np. Wytwórnie Filmowe (układy rzeczowe) inne źródła międzynarodowe Dokumenty dla banku umowy koprodukcyjne (co-productions/contracts) umowy przedsprzedaży (pre-scale contracts) gwarancja ukończenia produkcji filmu (completion bond) Wybrane sposoby i źródła finansowania w Polskiej produkcji filmowej Dotacje, pożyczki i poręczenia z PISFu Dotacje z innych jednostek sektora publicznego i niepublicznego Ze środków jednostek samorządu terytorialnego Dotacje ze środków fundacji, środków zagranicznych dostępnych w Polsce (Europejski fundusz filmowy EURIMAGES, fundusz MEDIA) Koproducenci 1. producent wiodący 2. nadawcy TV (TVP, TV prywatne) 3. dystrybutorzy 4. wytwórnie filmowe i inne jednostki obsługi techniczno inscenizacyjne produkcji filmowej 5. kredyty bankowe 6. kredytowane koszty usług i dostaw materiałowych (ze strony jednostek usług techniczno inscenizacyjnych filmu) 7. sponsoring 8. darowizny 9. przedsprzedaż praw w Polsce i zagranicą 10. finansowanie samodzielne/pokrywanie w 100% dochodem, kosztów Istota obowiązującego obecnie systemu wspierania przez państwo zadań z zakresu kinematografii, przygotowania projektów filmowych i produkcji filmowej, w tym Polega na tym, że dotacje, pożyczki i poręczenia, których udziela PISF pochodzą z połączonych środków budżetowych i pozabudżetowych. W tym z działalności gospodarczej podmiotów korzystających z filmów wymienionych w art 19, a nie jak do tego czasu tj 01.01 2006 roku, tylko ze środków budżetowych. Dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu kinematografii. Podstawy prawno finansowe Trzy ustawy o kinematografii 1. rozporządzenie ministra kultury z dnia 27 X 2005 roku, w sprawie udzielania przez PISF dofinansowania z przedsięwzięć z zakresu kinematografii 2. rozporządzenie ministra kultury z dnia 24 XI 2005, w sprawie szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzenia kontroli podmiotów otrzymujących dofinansowania z PISF 3. programy operacyjne Dofinansowanie przedsięwzięć z zakresu kinematografii przygotowania projektów filmowych produkcji filmowej dystrybucje i rozpowszechnianie filmów promocja polskiej twórczości filmowej upowszechnianie kultury filmowej Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5), może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie kinematografii Polskiej, jak i z innego państwa UE, a także państwa EFTY (Europejskie Porozumienie o Wolnym Handlu), które to państwo jest stroną umowy o Europejskim prawie gospodarczym. Bez względu na formę organizacyjno-prawną, oraz strukturę własności. Na dofinansowanie przedsięwzięć (art 2), przeznacza się co najmniej 60% środków przeznaczonych na działalność statutową PISF w danym roku. Dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5) przydzielane jest wyłącznie gdy dotyczy filmów przeznaczonych w I-wszej kolejności do publicznego wyświetlania w kinach. Nie dotyczy filmów animowanych, oraz dokumentalnych. O ile mają formę artystyczną, mogą uzyskać dofinansowanie, będąc skierowanymi na inne I-wsze pole eksploatacji poza kinem. Główne kryteria na dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5) 1. Walory artystyczne, poznawcze i etyczne 2. Znaczenie dla kultury narodowej, oraz umacnianie tradycji Polskiej i języka ojczystego 3. Wzbogacenie Europejskiej różnorodności kulturalnej Z wnioskiem o dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5), może wystąpić każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie kinematografii Polskiej, jak i z innego państwa UE, a także państwa EFTY (Europejskie Porozumienie o Wolnym Handlu), które to państwo jest stroną umowy o Europejskim prawie gospodarczym. Bez względu na formę organizacyjno-prawną, oraz strukturę własności. Na dofinansowanie przedsięwzięć (art 2), przeznacza się co najmniej 60% środków przeznaczonych na działalność statutową PISF w danym roku. Dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5) przydzielane jest wyłącznie gdy dotyczy filmów przeznaczonych w I-wszej kolejności do publicznego wyświetlania w kinach. Nie dotyczy filmów animowanych, oraz dokumentalnych. O ile mają formę artystyczną, mogą uzyskać dofinansowanie, będąc skierowanymi na inne I-wsze pole eksploatacji poza kinem. Główne kryteria na dofinansowanie przedsięwzięć (art 1-5) 1. Walory artystyczne, poznawcze i etyczne 2. Znaczenie dla kultury narodowej, oraz umacnianie tradycji Polskiej i języka ojczystego 3. Wzbogacenie Europejskiej różnorodności kulturalnej 4. Przewidywane skutki planowanego przedsięwzięcia 5. Warunki ekonomiczno-finansowe kinematografii Formy dofinansowania przedsięwzięć (1-5) Odbywa się w formie dotacji, a w odniesieniu do przedsięwzięć (1-2) dodatkowo w formie pożyczki i poręczenia. Pomoc pieniężna/finansowa ze swej istoty bezzwrotna. Udzielana w celu poparcia Kryteria podziału i klasyfikacji dotacji 1. Sposoby udzielania stałe okresowe jednorazowe 2. Źródła pochodzenia budżetowe z funduszy pozabudżetowych mieszane 3. Kierunek przeznaczenia podmiotowe przedmiotowe 4. Budżet państwa bezpośredni (granty finansowe) pośredni (subwencja, np. ulgi, umowy) Umowa z PISF o udzielenie dotacji określa 1. zakres planowanych prac i termin ich realizacji 2. wysokość udzielonej dotacji, oraz termin i sposób płatności 3. tryb kontroli wykonania i umów 4. termin i sposób rozliczenia dotacji 5. tryb i termin zwrotu dotacji w przypadku osiągnięcia z przedsięwzięcia 6. tryb w wypadku wykorzystania jej w niepełnej wysokości, lub sposób niezgodny z przeznaczeniem 7. w wypadku przedsięwzięcia (art 2) dotacja stanowi przychód producenta a przysługujące mu prawa adekwatne do wartości otrzymanego dofinansowania pozostają przy producencie. Przychody z ich tytułu są przedmiotem rozliczeń z PISF na zasadach określonych w paragrafie 17 rozporządzenia z dnia 27 X 2005 roku. Zwroty dotacji Podmiot, który otrzymał dotację jest zobowiązany do jej zwrotu z zysku osiąganego z przedsięwzięcia proporcjonalnie do uzyskanej dotacji. Zysk (o ile jest) rozliczany w następnym okresie, nie dłuższym niż 36 miesięcy od końca okresu rozliczeniowego, w którym miała miejsce premiera filmu fabularnego. W przypadku filmu niefabularnego licząc od zakończenia produkcji. Podmiot, który zwróci dotację z zysku osiągniętego z przedsięwzięcia proporcjonalnie do uzyskanej dotacji. W przypadku złożenia wniosku o dofinansowanie kolejnego, zaopiniowanego pozytywnie przez ekspertów, otrzyma dofinansowanie w I-ej kolejności. W ww zasadach przejawia się publiczny i zwrotny charakter dotacji. Wybrane sposoby i źródła finansowania w Polskiej produkcji filmowej Dotacje, pożyczki i poręczenia z PISFu Dotacje z innych jednostek sektora publicznego i niepublicznego Ze środków jednostek samorządu terytorialnego Dotacje ze środków fundacji, środków zagranicznych dostępnych w Polsce (Europejski fundusz filmowy EURIMAGES, fundusz MEDIA) Koproducenci 1. producent wiodący 2. nadawcy TV (TVP, TV prywatne) 3. dystrybutorzy 4. wytwórnie filmowe i inne jednostki obsługi techniczno inscenizacyjne produkcji filmowej 5. kredyty bankowe 6. kredytowane koszty usług i dostaw materiałowych (ze strony jednostek usług techniczno inscenizacyjnych filmu) 7. sponsoring 8. darowizny 9. przedsprzedaż praw w Polsce i zagranicą 10. finansowanie samodzielne/pokrywanie w 100% dochodem, kosztów ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 11.FORMY MIĘDZYNARODOWEJ WSPÓŁPRACY W DZIEDZINIE PRODUKCJI FILMÓW KOPRODUKCJA MIĘDZYNARODOWA JAKO ŹRÓDŁO FINANSOWANIA Historia koprodukcji sięga lat 40’. Wtedy to Francja i Wielka Brytania zawarły długoterminową umowę na współprodukcję filmów. Wtedy też wypowiedziano zasady ekwiwalentnego podziału wpływów, by szanse na zyski były równe. Reżyserem filmu był raz Francuz, raz Anglik. Ekonomiczne przyczyny opłacalności koprodukcji: Ponieważ produkcja filmów w niewielu państwach osiąga zyski – USA, Indie, kiedyś ZSRR, znacznie mniejsze ryzyko oraz większe szanse powodzenia filmu daje koprodukcja. Film realizowany w koprodukcji korzysta z przywilejów państw, co do ochrony. Koszt jego produkcji rozkłada się na kilku producentów. Ponadto osiąga on większe wpływy, ponieważ płyną one z kilku państw. Artystyczne przyczyny i korzyści koprodukcji możliwość realizowania zdjęć w różnych miejscach możliwość pozyskania dobrych aktorów z różnych państw wzajemna nauka ekip filmowych – doświadczenie Wady i zalety koprodukcji: wysokie koszty utrzymania ekipy filmowej wysokie koszty transportu różny system pracy filmowców z różnych państw – trzeba się dopasować bariera językowa filmy są droższe wpływy z filmu są większe wpływy z państwa koprodukcyjnego są tylko dla niego wpływy z państw nie koprodukcyjnych są do podziału Run Away Production – produkcja uciekająca; z każdego zarobionego dolara z rozpowszechniania filmu, ˝ jest zarobiona w Europie. Największe przedsięwzięcie koprodukcyjne w Polsce to „Lista Schindler’a”. Współproducenci to: Heritage Films (Lew Rywin) + amerykańska firma reprezentująca Spilberg’a. Rozkład kosztów był następujący: Ameryka – negatyw, aktorzy, reżyser, postprodukcja Polska – atelier, koszty utrzymania ekipy, hotele, statyści Rozkład podziału zysków: Polska otrzymała zyski z rozpowszechniania filmu w kraju oraz niewielki procent z wpływów z zagranicy. EURIMAGES – Europejski Fundusz Rady Europy; fundusz gromadzący środki, z których korzystają producenci realizujący filmy koprodukcyjne, gdzie jest co najmniej 3 partnerów europejskich. O tym - czyj jest film, decyduje ilość punktów, które przyznaje fundusz za np.: reżysera, aktorów, realizację, usługi techniczne, miejsca kręcenia zdjęć itp. H) FUNDUSZE MIĘDZYNARODOWE Fundusze europejskie powstały w celu ochrony kultury europejskiej przed ekspansją amerykańską, ponieważ stanowi ona zagrożenie dla europejskości. EURIMAGES – 1988r. siedziba w Strasburgu, fundusz pomocy dla koprodukcji i dystrybucji utworów kinematograficznych i audiowizualnych. Pomoc funduszu przeznaczona jest dla państw Rady Europy, ze środków gromadzonych ze składek, darowizn, spadków. Wspieranie przez fundusz polega na finansowaniu wybranych filmów: wykonanie kopii opracowanie filmu dystrybucja filmu Może być wsparty projekt, którego koproducentem są co najmniej 3 państwa. Dofinansowanie wynosi 10-15% kosztów filmu. Środki na pomoc dla dystrybutorów zostają przeznaczone, gdy film jest rozpowszechniany w co najmniej 3 krajach europejskich. Wtedy dofinansowanie może wynieść ok.50% wysokości kosztów. Ze środków mogą korzystać także kina wyświetlające w 50% repertuar europejski. Zasadą wspierania jest udzielanie bardzo nisko oprocentowanych pożyczek. Zasady przyznawania środków: ocena jakości artystycznej filmu ocena filmu pod względem wspierania narodowej kinematografii ocena możliwości komercyjnych i zarobkowych filmu Polscy twórcy i producenci uważają, że dla 15% pokrycia budżetu, szkoda czasu na starania się o środki ponieważ zbyt wiele formalności i warunków należy spełnić, by zyskać dofinansowanie. FUNDUSZ NA RZECZ KOPRODUKCJI Z KRAJAMI EUROPY ŚRODKOWEJ I WSCHODNIEJ. Działa przy Międzynarodowym Funduszu Kinematograficznym. Powstał z inicjatywy ówczesnego ministra Jacques’a Lang’a. Zasady dofinansowywania: o środki występuje reżyser ze swoim producentem po otrzymaniu funduszy producent ma 18 m-cy na rozpoczęcie produkcji filmu + inne zasady, podobne jak w Eurimages. Fundusz automatycznie po przyznaniu środków wyznacza francuskiego koproducenta. Koproducent francuski otrzymuje fundusze do dyspozycji. Film powstały przy udziale funduszu rozpowszechniany jest we Francji np.: w Canal+ (90% tematów francuskich). Taki tok postępowania ma na celu ochronę rynku kinematograficznego francuskiego. PROGRAM MEDIA – Measures to Encourage the Development of the European Audiovisual To najpotężniejszy europejski program stworzony w celu wzmacniania przemysłu kinematografii europejskiej. Programy: Media Plus Development Distribution and Promotion – oferuje środki na wspieranie wysokiej jakości produkcji programów telewizyjnych i ich promocję oraz rozwój sieci kin europejskich w stolicach państw europejskich. Media Training – kształcenie fachowców w zakresie kinematografii. Szkolenia te dotyczą zastosowania nowych technik, dystrybucji, promocji. Kształci się profesjonalistów w dziedzinie kinematografii ekonomicznie, technicznie, scenicznie. (Wódz)? Jeżeli chodzi o koprodukcje międzynarodowe z udziałem zagranicznych inwestorów to te koprodukcje mają miejsce wtedy, kiedy koproducenci chcą skorzystać z funduszy europejskich. Udziały koprodukcyjne inwestorów zagranicznych w produkcji polskich filmów, w skali globalnej osiągają znacznie niższy poziom niż inwestorów krajowych (poza branżowych) wliczając w to koprodukcje realizowane w ramach funduszy europejskich. Obecnie jeżeli chodzi o europejskie koprodukcje filmowe Polska uzyskała podstawy prawne umożliwiające jej staranie o wkłady europejskie i poza europejskie z pozycji równo prawnej czyli sygnatariusza Europejskiej Konwencji o koprodukcji filmowej. Konwencja obowiązuje w Polsce od 1.04.2003r. i ogłoszona jest w dzienniku ustaw z 2003r. nr 196 poz. 19/12 Wykaz przykładowych udogodnień wynikających z konwencji: równoważność europejskich utworów kinematograficznych z filmami narodowymi oznacza prawo koproducenta z państwa będącego stroną konwencji do korzystania z udogodnień przyznawanych filmom krajowym na mocy obowiązujących tam uregulowań prawnych. uzyskiwanie przez każdego koproducenta prawa współwłasności do materiałów wyjściowych filmu ( do negatywu obrazu i tonu oryginalnego) oraz prawa wykonywania duplikatów materiałów wyjściowych umożliwiających reprodukcję filmu. zagwarantowanie koproducentom, stronom konwencji wnoszącym wkłady rzeczowe albo wkład pracy w koprodukcję takiego prawa w wysokości proporcjonalnej do inwestycji, a także prawa do obsady najemnej ekipy zdjęciowej, personelem pochodzącym z państwa koproducenta i wykonania prac post produkcyjnych na terenie państwa w którym film powstaje. zobowiązanie stron koprodukcji do wzajemnych ułatwień przy wjeździe, pobycie i załatwianiu zezwoleń na pracę personelu zaangażowanego w koprodukcji a także na czasowy wwóz i wywóz technicznych środków produkcji. zagwarantowanie państwom- stronom koprodukcji, prawa wymieniania w napisach czołowych filmu a także materiałach promocyjno- informacyjnych filmu. |